Simon Kamminga  (1895- 1984) Een vernieuwend kunstenaar is Simon Kamminga niet geweest. Het blijft wat gissen, maar waarschijnlijk koos de als huisschilder opgeleide kunstenaar voor toegankelijker werk om de verkoopbaarheid te vergroten. In de eerste helft van de vorige eeuw was het in Friesland al lastig genoeg om als kunstenaar de kost te verdienen. Dat Kamminga veel in zijn mars had moge blijken uit uit zijn prijswinnende werk Tongerfleagen. Hij schilderde de brullende stier in 1927. Het werd een iconisch werk, dat in het Fries Museum werd geëxposeerd en na een restauratie in 1995 en 1996 meereisde in de tentoonstelling Salut au monde, een overzichtstentoonstelling van Friese kunst en werk van toen internationale jonge kunstenaars die zich door het Friese landschap lieten inspireren.  De tentoonstelling was te zien in Leeuwarden, Bremen en Osnabrück Kamminga schilderde zijn  stier in een periode dat hij als lid van de Friese kunstenaarsvereniging De Horizon omging met kunstenaars als Andries van der Sloot, Piet Hein van Asperen, met wie hij een vriendschap sloot,  en Gerrit Benner. Van die groep is alleen Benner nationaal doorgebroken. Simon Kamminga  kwam in 1895 in Harlingen ter wereld. Op school viel hij op door zijn tekentalent.  Het werd dus de ambachtsschool, hoewel hij als jongetje droomde van werk op zee.  Samen met zijn vrouw woonde hij enige tijd in Leeuwarden voordat het gezin zich definitief in Berlikum  vestigde. Vanuit zijn woonplaats in het Bildt trok Kamminga de wijde omgeving in om er schetsen van het Noord-Friese landschap, de Waddenzee en de eilanden te maken. Veel van die schetsen werkte Kamminga thuis uit tot schilderijen, aquarellen en gouaches. Als kunstenaar maakte Kamminga ook plastieken van gips, stillevens en portretten,  maar die worden niet tot zijn sterkste werk gerekend.  In 1995, het 100ste geboortejaar van Simon Kamminga en zijn vriend Piet Hein van Asperen, was er een overzichtstentoonstelling van werk van beide kunstenaars in het Hannemahuis te Harlingen. Museum ;t Fiskershúske in het Friese Moddergat heeft een collectie van meer dan twintig werken van Kamminga, Door een aankoop in 2018 hebben de Amelander Musea nu ook vier werkjes van Kamminga in de collectie.

Han Krug (1890 - 1977) Het leven van Han (voluit Johannes) Krug stond in het teken van de kunst. Toen hij en zijn vrouw Tine Vermeulen in hun trouwjaar 1923 een woninginrichtingsbedrijf in Den Haag openden, bestond zijn handel uit meubelen, lampen en andere toegepaste kunst die in eigen atelier werden gemaakt. Krug kreeg zijn opleiding aan de Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag. Hij werkte als lithograaf, reclametekenaar, decorateur en illustrator. Als maker van houtsnedes en ex-libris', eigendomsmerken in boeken, verwierf hij faam in de boekenwereld. Als onderwerpen voor zijn schilderijen koos hij vaak duinlandschappen. Han Krug was een getalenteerd aquarellist. Een voorbeeld van zijn vaardigheid, materiaalbeheersing en trefzekerheid is de aquarel die Krug in 1954 in Nes maakte.

Pit van Loo (1905-1991) Als kunstenaar was Pit van Loo een laatbloeier. Pas na zijn pensionering als architect en stedenbouwkundige wijdde hij zich volledig aan de kunst, al heeft hij zijn hele leven getekend en geschilderd. Zijn passie voor kunst was er van kindsbeen af. Zijn vader, een gereformeerde predikant in het Friese Winsum, had een andere idee van de loopbaan van zijn zoon. Het werd een studie bouwkunde aan de TH in Delft. In de Tweede Wereldoorlog zat Van Loo in het verzet en verkocht hij tekeningen om in zijn levensonderhoud te voorzien. Naast architect en stedenbouwkundige was Pit van Loo namens de Anti Revolutionaire Partij (ARP) van 1946 tot 1958 wethouder van Sociale Zaken en Stadsbezittingen van de gemeente Groningen. In de Groninger en noordelijke kunstwereld heeft Pit van Loo een belangrijke rol gespeeld. Hij was lange tijd lid van de aankoopcommissie van het Groninger Museum en een verwoed verzamelaar. Na zijn dood bleek hij enkele tientallen schilderijen en een paar honderd tekeningen en grafisch werk van bekende Ploegschilders als Jan van Zee, Jan Altink, Job Hansen en Jan Wiegers te hebben nagelaten aan de stichting De Ploeg, die ze vervolgens in permanente bruikleen gaf aan het Groninger Museum. In 1953 komt Pit van Loo op Ameland in contact met Jan Wiegers, die in dat jaar hoogleraar aan de Rijksacademie van beeldende kunsten in Amsterdam was geworden en geregeld met studenten het eiland bezocht. Het werd het begin van een vriendschap die tot de dood van Wiegers in 1959 zou voortduren. In zijn woning in Groningen waar de verzamelaar Van Loo overal Ploegkunst had opgehangen, was een slaapkamer getransformeerd tot een soort Wiegerstempel. "We trokken veel met elkaar op en we leerden echt kijken. Hij zei altijd: je kijkt alleen maar naar de leuke gevalletjes. Inderdaad kon ik urenlang zoeken naar een leuke zandverstuiving in de duinen. Wiegers wees me vooral op de kenmerken die elk landschap bezit. Hoe de kleuren met elkaar botsen of in elkaar overliepen. Hijzelf kon zomaar ergens in een landschap gaan zitten tekenen en als hij klaar was draaide hij zich gewoon om en begon opnieuw," zei Van Loo in 1979 over zijn kunstexpedities op Ameland met Wiegers in een interview in het Nieuwsblad van Noorden. In dezelfde krant is later nog eens gewezen op de gelijkenis van een deel van het Amelander werk van Pit van Loo met dat van expressionisten van de Ploeg. Van Loo is vooral bekend geworden door zijn schraal geschilderde grote landschappen, ook die van Ameland. Je herkent ze meteen als een Van Loo. Kunstbeschouwers in het laatste kwart van de vorige duidden ze vaak aan als fotorealisme of radicaal realisme. Hij had het vaak daarover aan de stok met critici. Volgens Van Loo maakte hij abstracte authentieke landschapskunst waarin hij het noordelijke licht probeerde te vangen. "Hang mijn werk maar eens naast dat van een andere realist. Je ziet onmiddellijk de verschillen. Iets wat je van realistische kunst toch niet zou verwachten."

François Albert Mooy (1884 – 1968) Een dwaalgast op Ameland. Daar moeten we het wat François Albert Mooy betreft voorlopig maar op houden. Deze in Haarlem geboren schilder was in ieder geval in 1920 op het eiland, want in dat jaar maakte hij dit Dorpsgzicht In Nes. Mooy heeft zeker twee olieverfschilderijen op Ameland gemaakt, want er is ook nog een Gezicht op Nes vanaf het zuiden van hem bekend. Het Dorpsgezicht Nes is in 2019 door de Amelander Musea aangekocht. Het is waarschijnlijk in de winter gemaakt, want de bomen dragen geen blad. Met de datering 1920 is dit schilderij een van de oudste in de collectie van de Amelander Musea. François Albert Mooy was tot voor kort voor de Amelander Musea een onbekende. In de archieven van het Rijksinstituut voor Kunsthistorische Documentatie en in de kunstbijbel van Pieter Scheen is zijn werk redelijk uitgebreid gedocumenteerd.  Ook de plaatsen waar hij werkte zijn goed bijgehouden. Ameland wordt daarin niet genoemd. Mooy kreeg zijn opleiding aan de Kunstnijverheidsschool in Haarlem en studeerde later aan de Rijksacademie van Beeldende Kunsten in Den Haag. Hij schilderde vooral landschappen en dorpsgezichten in verschillende plaatsen in Nederland. Ook is er werk van hem bekend dat in Brussel, Italië en Parijs is gemaakt. Dr. Anton Philips, de grondlegger van het gelijknamige electronicaconcern, kocht ooit een werk van Mooy aan voor het Van Abbe Museum in Eindhoven.

Tames Oud (1885-1953) Tames Oud mag in het rijtje van 'beroemde' Amelanders niet ontbreken. De in Nes geboren kunstenaar verliet het eiland toen hij negentien jaar oud was en raakte al snel verzeild in België, waar hij kennismaakte met onder andere grootheden als Jean Brusselmans en Constant Permeke. Van de kunst leven was moeilijk, vandaar dat hij moest bijklussen als bokser, wielrenner, stoker en visserman. In Brussel dreef hij een kroeg, maar zijn echte liefde was de kunst. Als de laatste gast verdwenen was, schiep hij op zolder nieuwe werken. Het werk van Tames Oud kan niet tot een bepaalde stroming worden gerekend. Hij ontwikkelde een eigen stijl, met kenmerken van het werk van zijn Belgische en Nederlandse kunstbroeders. Zijn schilderijen kenmerken zich door een krachtig gebruik van de olieverf, die hij soms zo ruimhartig aanbracht dat er een meerdimensionaal effect ontstaat. Een belangrijk deel van zijn oeuvre omvat rond 40 hout-en linosnedes. Gedurende zijn hele leven heeft Tames Oud werk gemaakt waarin hij zijn herinneringen aan Ameland tot uitdrukking bracht. Die gingen terug naar een tijd die gekenmerkt werd door een hard en vaak armoedig bestaan. De kunstwereld heeft de artistieke waarde van het werk van Tames Oud erkend. Het prentenkabinet van het Rijksmuseum, het Stedelijk Museum in Amsterdam, het Gemeentemuseum Den Haag, het Fries Museum, Museum Belvédère in Oranjewoud, de Amelander Musea en de gemeente Ameland hebben werk van Tames Oud in hun collecties.

Adam Potgieter (1899 - 1982) Van de vijf schilderijen van Adam Potgieter uit de collecties van de gemeente Ameland en de Amelander Musea is geen enkele gedateerd. Hij kwam met Ameland in aanraking door de zogenoemde 65+ reizen, waarvoor Cees Tanja van De Amelander het initiatief had genomen. Dat moet dus rond de jaren ‘70 van de vorige eeuw zijn geweest. Potgieter maakte op Ameland fraaie werkjes. In zachte, warme tinten schetste hij een romantisch beeld van mooie plekjes op het eiland. Potgieter schilderde traditioneel. Hij had een oog voor de lieflijke kanten van zijn onderwerpen, waarbij hij de werkelijkheid meestal nog iets verfraaide. Veel schilderijen maakte hij ter plekke, met het doek op een schildersezel. Potgieter woonde het grootste deel van zijn leven in Zwanenburg. Hij kreeg zijn opleiding aan het Instuut Piersma en de Academie van Beeldende Kunsten in Amsterdam. Bij een tentoonstelling in 1977 in Leeuwarden werd geschreven dat Potgieter- toen 78 jaar - één van de weinigen is die nog met een veldezel de natuur intrekt en daar de schoonheid probeert te vangen. Zo zullen nog veel Amelanders die werk van hem aan de muur hebben hem herinneren.