Excentriek en omstreden, maar Ameland was vier jaar lang alles voor Henri Boot Excentriek en lange tijd omstreden. Dat was Henri Frédéric Boot, de kunstenaar die wordt gezien als de nestor van de kunstwereld van Haarlem. Op uitnodiging van een studievriend kwam Henri Boot in 1901 naar Ameland. Het beviel hem zo goed dat hij er de drie opeenvolgende zomers terugkwam en er tot diep in het najaar verbleef. In een van die zomers ontmoette hij er zijn leeftijdgenoot Leendert Scheltema. In een brief aan een onbekende die zich in het Rijksbureau voor kunsthistorische documentatie bevindt, schrijft Boot dat hij 'veel invloed onderging' van Scheltema's gevoel voor kleur en schilderopvattingen. Een van zijn biografen, J.F. Heybroek noemt het verblijf op Ameland een ommekeer in het leven van Boot. Onder de indruk van de rustige aard van de eilanders en hun rustige manier van leven, zette hij zich steeds heftiger af tegen het aristocratische milieu waaruit hij afkomstig was. Na zijn laatste verblijf op Ameland trok hij zich voor enige tijd terug in een arbeidershuisje in Spaarndam, waar hij volgens Heybroek probeerde te vinden wat hij op Ameland als erg mooi had ervaren. Een andere biograaf, Michael Huig, legde de accenten anders. Na zijn bezoek op Ameland heeft Boot nooit los kunnen komen van de behoefte om het volkse leven te schilderen. Hoewel hij deze behoefte voelde, is het hem nooit gelukt deel uit te gaan maken van dit leven. Al op Ameland zag hij dat hij daar nooit zou kunnen aarden. Vanwege zijn afkomst, zijn opleiding en zijn intellect was hij te kieskeurig voor een leven tussen het volk, aldus Huig. De Amelander Musea hebben één werk van Boot in de collectie. Het is een portret van Petrus Boelens, een kuiper die woonde aan de Torenstraat in Nes. Het is vermoedelijk het werk dat Ton Warndorff heeft gezien bij een bezoek aan Ameland. Deze bewonderaar van Boot schreef er in 1995 een artikel over in de Pôllepraat. Een gedeelte daaruit staat op deze pagina. Aanhanger van Hitler In zijn woonplaats Haarlem was Henri Boot lange tijd omstreden. Boot was een van de eerste leden van de Nederlandsche Kultuurraad, die als opdracht had het nationaal-socialistische gedachtengoed in het werk van kunstenaars tot uitdrukking te brengen. Jan Wiegers was een van de kunstenaars die weigerde zich aan te sluiten. Na de Tweede Wereldoorlog mocht Boot zeven jaar niet exposeren. Met dat langdurige verbod werd Boot de zwaarst gestrafte kunstenaar van Nederland. De man die zich nooit waste Zijn oorlogsverleden werd Boot lange tijd nagedragen. Ook op een ander vlak had hij een bedenkelijke reputatie. In Haarlem werd Boot vaak nagewezen als de man die zich nooit waste. In zijn huis in Haarlem was het een onbeschrijflijke janboel. De gemeentelijke reinigingsdienst heeft zijn woning enkele malen moeten uitmesten. Toen zijn biograaf J.F. Heybroek na het overlijden van de kunstenaar de correspondentie van Boot doorbladerde, kon hij dat alleen doen met handschoenen aan, omdat de brieven te vies waren om aan te pakken.